Colombia is gevaarlijk. Het is corrupt, je kan er op elke hoek berooft worden, jong en oud is betrokken bij de cocaine-handel en in achterbuurten ben je je leven niet zeker.
Pablo Escobar en kornuiten zijn verantwoordelijk voor dit slechte imago, de Farc houdt het beeld enigzins in stand en wij, Westerlingen, vinden het blijkbaar prima om dit land deze stempel te geven. Hoe zonde!

Van de 6 landen, waar de PanAmericana roadtrip doorheen kachelde, vond ik Colombia het meest verrassend. Met stip!

Allereerst is het een prachtig gevarieerd land om kilometers te vreten met z’n schitterende jungle, de Andes in het westen, de knappe steden en een caribische kustlijn.

Het wordt becomplimenteerd door Zuid Amerikaanse temperaturen, die je overal
vergezellen en de overvloed van sappige vruchten en route doen je glimlachen. Je likt je vingers erbij af.

Wat het land echter zo bijzonder maakt, zijn de mensen. Zo ontmoette ik ene Ruben in Medellin, nota bene de voormalige thuisbasis van senor Escobar, en hij vertelde mij dat tegenwoordig hun regering meer aan de armen denkt. Hierdoor is er minder onrust, want de boel is ietwat eerlijker verdeeld en dus is er ook minder criminaliteit. Er is een licht aan het einde van de tunnel. Mensen hebben het idee te kunnen werken aan een toekomst, maar doen het vervolgens wel op eigen wijze. Het mañana-gevoel overheerst. De twinkel in de ogen, waarmee deze Ruben mij uitlegde dat het leven nu goed is en problemen tot morgen kunnen wachten,
herinnerde mij er weer aan waar het eigenlijk om gaat.

In de caribische badplaats Cartagena bezocht ik een salsa-bar in een oud koloniaal gebouwtje en voor ik het wist danste ik met een sensuele dame, die mij zwierend door de tent nam. Met haar handen op m’n onderrug en haar borsten net boven mijn riem leidde zij vrolijk de dans. Toen ze vervolgens haar billen tegen mij aan ging wrijven en ik als onbeholpen Hollander over mijn meisje thuis ging praten, keek ze mij totaal verbaasd aan: ‘No, we just dancing. Life is good. Enjoy!’. En dat... is Colombia. Life is er good.

Zal het er nu allemaal rozegeuren en zonneschijn zijn? Vast niet, maar het negatieve beeld dat velen hebben, is gebaseerd op oude tijden. Ik heb er overigens geen problemen mee als mensen dit beeld in stand willen houden. Hierdoor zal het land niet te snel overspoeld worden door toeristen en z’n karakter nog niet in de uitverkoop zetten. Gelukkig maar, want ik heb het eens in de zoveel tijd nodig om omringd te zijn met mensen, die weten waar het leven omgaat...

Sebastiaan Labrie


Deze tekst is ook gebruikt als een column in ons boek over de Panamericana Roadtrip. Meer weten?

Close

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief

 
Klik hier