Chili is zo’n land waarvan je blij bent dat het bestaat. Het voelde voor ons zelfs een beetje aan als het beloofde land. Er is ruimte, er is rust, er zijn mensen met geduld, het heeft door een groot optimisme en economische boost een hoge hipfactor, er is natuurschoon dat je alleen kent van National Geographic… 

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

  • © Jakobien & Alain
    © Jakobien & Alain

Sinds ik hem heb ontmoet in Brazilië volgde ik het reilen en zeilen van Johan van Rijswijck zo’n beetje op Facebook en het was hij die ons op het idee bracht de Carretera Austral te doen; de zuidelijke highway die Chileens Patagonië verbindt met het merendistrict. Het is niet alleen een spectaculair mooie en bijzonder avontuurlijke autoweg die voor 60% ongeasfalteerd is, het is voor de Chilenen een levensader die de schaarse bewoners in dit lege werelddeel met elkaar in contact brengt. Dat de Patagoniërs op elkaar aangewezen zijn voel je ook als reiziger. Waar men kan, biedt men de helpende hand. Ons reisschema was gedetailleerd uitgedokterd door Johan (die de Carretera zelf al een paar keer heeft gedaan en precies weet wat je tegenkomt) maar ergens onderweg hadden we door het weer vertraging opgelopen. In een gehuchtje dat La Junta heet, kwamen we erachter dat we de boot naar ons guesthouse dat honderd km verderop, aan de andere oever van een fjord lag, die avond niet meer zouden halen. Slechts één telefoontje van de eigenares van de plaatselijke tearoom die de hotelmanager persoonlijk kende later was er al een oplossing: men zou speciaal voor ons een extra ferry regelen. Het is dankzij de spreekwoordelijke vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Chilenen dat we ons in dat immense, onherbergzame land toch geborgen voelden, ondanks dat we soms uren reden zonder iemand tegen te komen. Het werden uiteindelijk drieduizend kilometer, van Puerto Montt naar Punta Arenas, dwars door de Andes, langs ijsblauwe meren, gletschers, idyllische bergdorpjes, grillige pieken en lieflijke dalen, die we nooit meer zullen vergeten. Wat een land! 

Groetjes!
Jako

Jakobien reisde samen met haar partner Alain

Close

Schrijf u in voor onze nieuwsbrief

 
Klik hier